^Do góry
foto1 foto2 foto3

Wyszukaj

Zbiorowe środki ochrony

Zbiorowe środki ochrony zabezpieczają ludność przed środkami masowego rażenia, toksycznymi przemysłowymi i substancjami promieniotwórczymi.

Do zbiorowych środków ochrony zaliczamy:

  •  budowle ochronne;
  •  ewakuację ludności i zwierząt.

Budowle ochronne:

Do zbiorowej ochrony ludności przed środkami masowego rażenia, toksycznymi przemysłowymi i substancjami promieniotwórczymi służą budowle ochronne. W okresach zagrożenia przechowuje się w nich również ruchome dobra kultury, ważną dokumentację, cenną aparaturę, leki, a także cenniejsze zwierzęta budowlane.

Budowle ochronne dzieli się na:

  • schrony,
  • ukrycia,
  • szczeliny przeciwlotnicze.

Schrony:

Schrony charakteryzują się wysoką wytrzymałością konstrukcji i wyposażeniem, umożliwiającym ochronę przed skutkami działania wszystkich czynników rażenia broni konwencjonalnej i masowego rażenia, a także przed zagrożeniami występującymi w okresie pokoju. Każdy schron wyposażony jest w zapasowe wejścia i wyjścia z gazoszczelnymi i ognioodpornymi drzwiami hermetycznymi. W pomieszczeniach może przebywać od ok. 50 do 300 osób.
Schrony powinny zawierać :

  • sanitariaty,
  • kanalizacje,
  • punkty medyczne
  • umywalnie
  • oświetlenie
  • ogrzewanie
  • zapasy żywności i wody
  • własne źródło zasilania
  • sprzęt ratunkowy
  • środki łączności Przykładowy schemat schronu
  • radio na baterie
  • termosy
  • gaśnice
  • kilofy, łopaty, łomy.

Urządzenia filtrowentylacyjne oczyszczają skażone powietrze z zewnątrz, usuwają powietrze zużyte prze osoby przebywające w obiekcie i wytwarzają odpowiednie nadciśnienie w systemie wentylacyjnym, aby do wnętrza budowli nie przeniknęło skażone powietrze.

Ukrycia:

Ukrycia służą krótkotrwałej ochronie ludności są to piwnice i podpiwniczenia. Ukrycia mają służyć do krótkotrwałej ochrony ludności przed środkami konwencjonalnymi, pyłem promieniotwórczym, BST i TSP.
Wentylację stanowią urządzenia taki jak w schronie.
Ukrycia wyposaża się w sprzęty taki jak:

  • ławki do siedzenia
  • zapas żywności i wody do picia,
  • sprzęt gaśniczy i do odgruzowania,
  • apteczkę,
  • latarki na baterie.

 Ukrycia przygotowuje się w specjalnie umocnionych podpiwniczeniach istniejących budynków oraz nowym budownictwie w częściowo przystosowanych do tego celu pomieszczeniach. W zależności od wielkości budynku (bloku) w ukryciu zabezpieczającym można pomieścić 50 do 200 osób, aby osiągnąć niezbędne właściwości ochronne trzeba na ukrycia wybierać budynki, których elementy konstrukcyjne będą osłabiały promieniowanie przenikliwe do poziomu nie zagrażającego ludziom przebywającym w ukryciu. Stropy można wzmocnić podporami lub dźwigarami. Na strop pomieszczenia (piwnicy) nasypuje się warstwę ziemi (nie mniejszą niż 40 cm). Zbędne otwory okienne i drzwiowe wypełnia się workami z piaskiem lub cegłami. Przy ścianach budynków wykonuje się ekrany z kamieni, cegły, worków z piaskiem lub piasku w odpowiednim odeskowaniu. Przegrody wewnętrzne oraz zamknięcia otworów (okien, drzwi, kanałów instalacyjnych) należy uszczelnić, aby pyl promieniotwórczy i inne substancje skażające powietrze nie przedostały się do wnętrza. Do zamknięcia otworów należy użyć drzwi schronowych lub zastępczych, które trzeba wzmocnić i obić kocem lub wojłokiem, a futryny uszczelnić wałkiem z tkaniny lub sznurem.

Szczeliny przeciwlotnicze:

Chronią przed falą uderzeniową broni jądrowej, promieniowaniem cieplnym i przenikliwym oraz siłą rażenia broni konwencjonalnej. Stawia się je w bliskiej odległości od budynków mieszkalnych, ale wynoszącej nie mniej niż połowę wysokości gmachu plus 3 m i nie więcej niż 150 m. Odległość ta ma zabezpieczyć szczeliny przed zagruzowaniem w wypadku zawalenia się budynku. Przebywająca ludność w szczelinach przeciwlotniczych musi posiadać swoje etatowe lub zastępcze środki ochrony dróg oddechowych i skóry. Takie szczeliny wykonuje się na polecenie władz w sytuacji zagrożenia.Obiekty te mogą mieć różne kształty. Zwykle jest to długi i wąski tunel w kształcie zygzaka. Najlepiej je rozmieszczać w parkach, na terenie zieleńców lub skwerów. W szczelinach stosuje się wentylację typu grawitacyjnego. W tym celu używa się rur stalowych (lub innych) o przekroju 10-12 cm. Górna część rury powinna być zagięta (w kształcie fajki). Wlot powietrza znajduje w odległości około 40 cm od podłogi, natomiast wylot powinien być wykonany wyżej. Każdy otwór powinien być zaopatrzony w odpowiednie zamknięcie, którym w razie alarmu chemicznego lub promieniotwórczego zamyka się te otwory.

Tymczasowa szczelina przeciwlotnicza jest specjalnie wykopanym i oszalowanym rowem przykrytym belkami drewnianymi lub żelbetowymi prefabrykatami. Choć odporność na nadciśnienie jest o wiele niższa od szczelin typu stałego, to jednak takie ukrycia mogą spełnić w wielu przypadkach swą rolę, a ponadto są tańsze i prostsze w budowie, której może podołać w skali masowej ludność bez fachowego przygotowania. Stała szczelina przeciwlotnicza w odróżnieniu od tymczasowej wykonana jest w całości z żelbetu, choć spotyka się również konstrukcje ceglane z żelbetowym stropem. Budowle tego typu są zazwyczaj płytko zagłębione i przysypane warstwą ziemi. Stałe szczeliny posiadają przynajmniej dwa wejścia (wyjścia) z przedsionkami gazoszczelnymi. Od głównego tunelu mogą prostopadle odchodzić niewielkie nisze, w których instaluje się urządzenia sanitarne oraz techniczne.

 




 

 

Copyright © 2013. Obrona Cywilna w Gminie Lubomia